Nintendo Game Boy Micro Famicom Edition

Podstawowe informacje o sprzęcie:

Producent: Nintendo
Model w kolekcji: OXY-001
Rok produkcji: 2005

Game Boy Micro Famicom Edition jest to ostatnia przenośna konsola Nintendo z serii Game Boy. Została wypuszczona na rynek w 2005 roku, cechowała się bardzo małymi rozmiarami, tj. 10 cm x 5 cm x 1,7 cm. Tak jak swoje poprzedniczki także i Game Boy Micro była wstecznie kompatybilna, niestety tylko do gier z Game Boy Advance. Produkowana była, jak większość przenośnych konsoli od Nintendo, w wielu kolorach w wersji standardowej: od srebrnego po czerwony. Zostały także wypuszczone edycje limitowane: Final Fantasy IV, Pokemon, Mother 3 oraz dwie wersje nawiązujące do pierwszej stacjonarnej konsoli Nintendo – Famicom, wypuszczone tylko na rynki USA oraz Japonii. Wersja japońska różniła się od amerykańskiej – na tylnim panelu posiada rysunek Happy Mario.

Konsola nie zaskarbiła sobie miłości użytkowników, mimo małych wymiarów weszła na rynek rok po premierze swojej następczyni – Nintendo DS, poza tym jej wsteczna kompatybilność pozostawiała wiele do życzenia; w końcu wcześniejsze wersje Game Boy były kompatybilne aż do wersji Classic.

Neon Super Nintendo Entertainment System

Podstawowe informacje o sprzęcie:

Producent: Thomas A. Schutz Co.
Model: NES M80R
Rok produkcji: brak danych

Poza konsolami zbieram także wszystko co z nimi związane. W tym przypadku jest to neon produkcji amerykańskiej, szacuje że mógł powstać niedługo po premierze Super Nintendo Entertainment System, czyli po roku 1992. Neon pierwotnie wyposażony był w dwie, niewymariowe jak na europejskie warunki, świetlówki. W żadnym sklepie, w żadnej hurtowni nie mogłem otrzymać świetlówek o długości 80 centymetrów. Żaden inny wymiar się nie nadawał. Ponadto spalone było jedno z uzwojeń, więc ostatecznie naprawę uznałem za bezcelową i postanowiłem przerobić neon ze świetlówek na mniej prądożerne i trwalsze taśmy ledowe o barwie światła takiej samej jak świetlówki czyli białej zimnej.

Neon świeci praktycznie tak samo z ledami jak świecił ze świetlówkami, jedynymi ofiarami są nity, gdyż amerykanie nie wpadli na pomysł, że pewne części neona można połączyć śrubkami…

Nintendo Game & Watch: Octopus

Podstawowe informacje o sprzęcie:

Producent: Nintendo
Model w kolekcji: OC-22
Rok produkcji: 1981

Przenośna gra z serii Game & Watch wydana przez Nintendo. Tak jak w przypadku Nintendo Micro vs. System można grać tylko w jedną pozycję, w tym konkrentym egzemplarzu jest to gra Ośmiorniczka. Mamy do dyspozycji trzech nurków, którymi musimy dostać się do skarbu nie wpadając w macki tytułowej ośmiornicy. Konsola tak jak wszystkie z tej serii poza samą grą posiada także zegar z funkcją alarmu. W Polsce częściej spotykane były rosyjskie „zamienniki” firmy Elektronika, jedną z popularnych wersji była gra, w której Wilk łapie jajeczka.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Game_%26_Watch

The Legend of Zelda

Podstawowe informacje o grze:
Producent: Nintendo
Wydawca: Nintendo
Premiera: 1987 w Europie i USA, 1994 w Japonia
Sprzedanych sztuk: bd.

Gra przedstawia przygody młode chłopca Linka, którego zadaniem jest uratowanie księżniczki Zeldy i zebranie ośmiu fragmentów Triforce of Wisdom. Bohater porusza się przez różne lokacje – góry, lasy czy podziemia.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/The_Legend_of_Zelda

Super Mario Bros.

Podstawowe informacje o grze:
Producent: Nintendo
Wydawca: Nintendo
Premiera: 1985 w Japonii i USA, 1987 w Europie
Sprzedanych sztuk: ponad 40 milionów

Nie ma chyba takiej osoby na świecie, która nie kojarzy pikselowatego hydraulika Mario z najpopularniejszej gry wydanej przez Nintendo. Swój sukces zawdzięcza po części dołączaniu jej do konsoli Nintendo Entertaimnet System. W grze mamy do dyspozycji 8 światów, każdy z nich składa się z czterech plansz. Naszym zadaniem jest uwolnienie Księżniczki Peach z rąk paskudnego Bowsera. Po drodze do jego zamku czeka nas pokonywanie różnorakich wrogów-poddanych Bowsera jak np. Goomby – przypominające grzyby potworki, które wystarczy zdepnąć. Poza nieprzyjacielami mamy do dyspozycji kilka power-upów: ukryte zielone grzybki dające nam dodatkowe życie, grzybki czerwono-pomarańczowe, dzięki którym Mario rośnie, migoczące kwiatki dające hydraulikowi możliwość strzelania ognistymi kulami oraz skaczące, mrygające gwiazdki, dzięki którym nasz bohater jest przez pewien czas nietykalny. Dodatkowo za zebrane 100 sztuk monet otrzymuje jedno dodatkowe życie.

Ekran gry porusza się tylko w prawo, nie ma możliwości cofnięcia się do etapu, który już pokonaliśmy. Na końcu każdego etapu czeka nas doskoczenie do flagi. Zależnie od tego jak wysoko doskoczymy otrzymujemy odpowiednią ilość punktów. Gdy doskoczymy do jej szczytu otrzymamy 2000 punktów.

Źródło: własne, http://pl.wikipedia.org/wiki/Super_Mario_Bros.

Nokia N-Gage

Podstawowe informacje o sprzęcie:

Producent: Nokia
Model w kolekcji: Classic
Rok produkcji: 2003

Ten grofon to zdecydowanie pierwsze poważne podejście do mariażu telefonów z grami. Niestety nieudane. Sam pomysł nie wydawał się w tamtym okresie zły, natomiast jego wykonanie było fatalne. Przede wszystkim najgorszy był ekran – zamiast poziomego zdecydowano się na pionowy, który strasznie ograniczał pole rozgrywki. Można rzec, że ekran jak w normalnym telefonie – przystosowany do pisania SMSów, dzwonienia, funkcji kalendarza, alarmu, itp., ale nieprzydatny do grania.  Kolejny minus to zmiana kart MMC z grami. Wiadomo, że powinno to być łatwe, ale nie jest. Żeby zmienić grę trzeba… wyłączyć telefon, wyciągnąć baterię i dopiero wtedy wymienić kartę z grą. Niedogodność tę naprawiono w modelu QD z 2005 roku, nie trzeba było już wyciągać baterii żeby zmienić grę, nawet nie trzeba było wyłączać telefonu. I trzeci dość poważny minus tego telefonu to prowadzenie przez niego rozmów. Żeby z kimś porozmawiać należało przyłożyć go bokiem do ucha, gdyż głośnik znajdował się nad klawiaturą numeryczną. Idąc ulicą wyglądało to dość groteskowo. Pomysł Nokii oczywiście się nie przyjął, ale nie tylko ze względu na wyżej wymienione niedogdności, ale także na łatwość nielegalnego obrotu grami – były one przechowywane na karcie MMC i w zasadzie nie było wielką trudnością spiracenie jakiejś gry. Wystarczyło posiadać czystą kartę MMC.

W 2005 roku wyszła poprawiona wersja N-Gage QD, w której większość rzeczy została poprawiona, jednak Nokia przegapiła szansę – rynek był już opanowany przenośnymi konsolami od Nintendo a dodatkowo do walki włączyła się też Sony ze swoim PlayStation Portable. Obie konsole oferowały znacznie lepszą jakość rozgrywki od N-Gage.

Źródło: własne, http://pl.wikipedia.org/wiki/Nokia_N-Gage

DK Bongos + Donkey Konga

Podstawowe informacje o sprzęcie:

Producent: Nintendo (kontroler), Namco (gra)
Model: —
Rok produkcji: 2003 – 2004
Akcesoria: —

Donkey Konga była pierwszą grą muzyczną przeznaczoną na konsolę Nintendo GameCube. Do wyprodukowanych przez Nintengo DK Bongos firma Namco wypuściła grę Donkey Konga, w którą na raz mogło grać czterech graczy, wszyscy na osobnych kontrolerach – bębenkach. Bębenki nie są skomplikowane, posiadają tylko trzy „klawisze”, tj. oczywiście dwie „membrany” i jeden przycisk służący jako start gry, potwierdzenie lub pauza. Bongosy są także wyposażone w mikrofon, który wykrywa klaśnięcia, gdyż poza uderzaniem w bębenki należy także odgrywać daną melodię klaszcząc.

Wersje Donkey Konga różnią się od siebie w zależności od tego na jaki rynek gra została wyprodukowana, i tak najbogatsza ilościowo wersja została wypuszczona na rynek amerykański. Posiada ona 33 utwory, wersje na rynek europejski oraz japoński posiadają odpowiednio 31 oraz 32 utwory. Ponadto te trzy wersje różnią się od siebie także samymi utworami, najbardziej zbliżone do siebie są wersje amerykańska i europejska, natomiast wersja japońska zawiera  utwory typowo japońskich twórców. Pełną listę utworów dla każdej z wersji można znaleźć na stronach angielskiej Wikipedii.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Donkey_Kongahttp://en.wikipedia.org/wiki/Donkey_Konga